Het verhaal van Rowdy

Rowdy was mijn grote broer.

Hij leefde jarenlang met schizofrenie en andere gezondheidsproblemen. Dat maakte zijn leven niet altijd makkelijk. Een periode van ongeveer tweeënhalf jaar woonde hij zelfs bij ons op zolder. Na het overlijden van onze ouders werd het leven voor hem nog moeilijker. Hij miste de dagelijkse rituelen enorm. Dat dagelijkse kopje koffie bij onze moeder in de straat. Mijn vader die hem elke dag opzocht wanneer hij weer opgenomen was. Die kleine dingen gaven hem houvast.

Er is ook een periode geweest waarin we elkaar ruim drieënhalf jaar niet hebben gezien. Een psychiater adviseerde destijds om geen contact te zoeken nadat Rowdy mij tijdens een psychose had aangevallen. Toch heb ik hem in die jaren nooit helemaal losgelaten. Wanneer hij mij opbelde met verhalen waarvan ik wist dat het niet goed ging, nam ik contact op met de instelling. Dan zei ik: "Het gaat niet goed met hem, houden jullie hem goed in de gaten?"

Gelukkig hebben we later de weg naar elkaar weer teruggevonden. Want hoe ingewikkeld zijn ziekte soms ook was, Rowdy was veel meer dan zijn diagnose.

Hij kon ontzettend vriendelijk zijn, had een grove vorm van humor en genoot van de kleine dingen in het leven. Een sigaret. Een kop koffie. Een autoritje met een lunch onderweg. Samen een taart bakken. Of gewoon ergens zitten, zonder praatje, want hij snapte ingewikkelde dingen niet goed, daar raakte hij van in de war.

Door de jaren heen werd zijn wereld steeds kleiner. Zorgverleners, hulpverleners, bewindvoering, ziekenhuisopnames en regels namen een steeds grotere plaats in zijn leven in. Maar achter al die systemen zat nog steeds dezelfde lieve jongen, mijn grote broer en lieve oom.

Als familie probeerden wij hem onderdeel van ons leven te laten blijven. We bezochten hem, namen hem mee op pad, gingen mee naar ziekenhuisafspraken en zaten soms uren met hem op de spoedeisende hulp omdat begeleiding of ondersteuning daar ontbrak. We regelden praktische zaken en probeerden hem zoveel mogelijk steun, aandacht en gezelligheid te geven.

Na zijn overlijden bleef niet alleen verdriet achter, maar ook veel vragen. Vragen over zorg, vertegenwoordiging, communicatie en toezicht. Vragen die uiteindelijk hebben geleid tot deze website.

De Rowdy-maatregel is daarom niet alleen een oproep voor betere bescherming van kwetsbare mensen. Het is ook een manier om ervoor te zorgen dat achter elk dossier, elk zorgplan en elke beschermingsmaatregel het belangrijkste niet wordt vergeten:

Dat het om een mens gaat. ❤️